28 maart: Lied van Mozes

Hier sta ik, God, mijn ogen vast gericht op het beloofde land, dat daar beneden als vrijplaats op uw volk te wachten ligt: uw woord van trouw klinkt door tot in dit   heden. Het is mijn tijd. Mijn leven is voorbij. Ik ben een sterveling, met schuld beladen. U spreekt mij in het uur des doods   niet vrij, […]

» Lees meer

Blijvend verbonden – het gemis én het extra

In zulke heftige tijden als deze realiseer je je vaak ineens de waarde van dingen die vroeger zo vanzelfsprekend waren. In onze kerken: bij elkaar komen en dan vertrouwde woorden, liederen, gebaren delen. De handdruk tussen dominee en ouderling. Elkaar de hand geven voor de vredegroet, soms bij de zegen en na afloop van de dienst. Daarna even bijpraten tijdens […]

» Lees meer

26 maart: “Na de hoos keert de luwte”

“…Na de hoos keert de luwte…” Het gedicht van Corrie Kopmels raakt mij persoonlijk erg diep; de watersnoodramp is een onderwerp waar ik de laatste jaren veel mee bezig ben geweest. Ik denk meteen aan het lied “Na de Hoos” gezongen door Clementine Volker. Wie mij volgt op Social Media weet dat mijn moeder en oma die ramp hebben overleefd….over […]

» Lees meer

25 maart: De dood van Mozes

Boven op de berg staat Mozes, profeet en gezant van God. Zijn ogen zijn onafgewend op het   beloofde land gericht. ‘U doet Heer, wat u hebt gezegd. Nooit hebt u nog uw woord gebroken. Getuchtigd door uw toorn en in de hoek   gezet, word ik verlost, gered door uw genade.   Trouwe Heer, uw trouweloze knecht weet het […]

» Lees meer
1 2 3 12