18 maart: Stadia op weg naar de vrijheid

Stadia op de weg naar de vrijheid
Corrie Kopmels

Je regels zijn me veel te zwaar.
Ik ben geen non.

Wel is het waar
dat van een dag van durven wagen
er meer voldoening rest
dan van een dag van niets doen in de zon.

Dat jij je overgeven kon
aan wat je wachtte,
blijft bij me als een wonder,
licht in de laatste nachten.

Bonhoeffer schrijft dat, wil je vrijheid ervaren, je zult moeten werken aan tucht, daad en lijden. Maar uiteindelijk zal, kortweg, de dood pas echt vrijheid brengen.

Tucht, daad, lijden. Doe mij een lol, lijkt Kopmels te roepen. Ik ben geen non, geen heilige. En groot gelijk geef ik haar. Aan de andere kant, wie niet waagt die niet wint. Durf te leven, neem een gok. YOLO!

Hoho…yolo? Dat is toch die kreet die losbandigheid predikt. Gek doen, want het maakt toch allemaal geen moer uit. Zo is het nu ook weer niet. Ga op zoek naar de zin van het bestaan. Wat is essentieel?

Niet op je luie gat je leven doorbrengen. Zonder risico, en dan maar op zoek naar de plekken op aarde die het mooist zijn. Ticketje boeken naar Phuket, met je bijna blote reet op een schommel de ondergaande zon begluren. En vooral op Instagram gooien, die foto’s.

Nee, hou je een beetje in. Leg wat verantwoording af. Reflecteer in tijden dat het moeilijk is, probeer te doen wat zinvol is, goed. Durf ook het donker op te zoeken en te doorgronden. Want (je) licht brandt feller in de schaduw dan in de felle middagzon.

Een schilderij wordt mooier als het donker en licht omvat. Je waardeert het meer. Uiteindelijk maakt het leven het leven mooier doordat het eindig is. Als het voorbij is, is de strijd gestreden. En daarom: Huil, bid, lach en bewonder.

Wees niet bang. We zijn allemaal samen. En als we sterven, doen we dat in het Aangezicht van God. Hij zal je zien, volmaakt zoals je bent. Deel van zijn Schepping.

Johan Roest